IK geef me over! echt!


Afgelopen week heb ik een lesje in Overgave gehad. De griep kwam langs en flink ook. Bijna 10 dagen ben ik er zoet mee geweest en nog steeds, as we speak, voel ik de effectien nog en moetik echt nog rustig aan doen.loslaten

De afgelopen weken ontdekte ik al dat ik nog steeds veel te veel in de controle bleef. Ik wist wel dat loslaten een thema was en ik werkte daar ook aan. Maar toch, het echt overgeven aan mijn leven, poeh dat was nog wel een ding. Ik bleef de touwtjes in handen houden, of in ieder geval 1 touwtje dan, de risico’s verkleinen, (let wel dit waren bedachte risico’s, geen risico’s die reëel waren). Hierdoor voelde ik vaak een soort moeten, ervoer ik spanning en stress. Want ik had geen zicht op (en dat heb ik nog steeds niet) op het grote geheel, of dat de angsten die ik had überhaupt wel zouden gebeuren.

Dit wist ik allemaal al en was er ook actief mee aan de gang. Door te mediteren, door als een soort affirmatie steeds te zeggen; “Ik laat los, ik geef me over, doe een stap terug en vertrouw dat het juiste zal gebeuren” Wat dat juiste dan ook is. Ik herinnerde mezelf er elke ochtend aan en leerde de momenten te herkennen als ik weer in de controle-kramp schoot zeg maar. En er ontstond ontspanning, ontspanning in mijn werk en in mijn privé leven en hierdoor wist ik veel beter welke stappen ik moest nemen en kreeg ik beter zicht op wat nu eigenlijk nodig was.  Dus ik vond dat ik het maar goed deed, ik was heel erg in mijn nopjes met mezelf.   

En toen kwam de griep

2 dagen plat en jongens wat gaf ik me er aan over. Het werd gewoon een heel actief werkwoord. Ik was me de hele dag aan het overgeven (en ik bedoel niet dat andere overgeven) want, zo redeneerde ik,  als ik me overgeef dan versnel ik mijn herstel en ben ik morgen weer aan het werk. Het kan natuurlijk niet de bedoeling dat ik dan de hele week ziek ben, nu ik me zo overgeef.

Ja en het werkte! Dag 3 ik voelde me beter, veel beter. Ik had alleen nu wel flink oorpijn, maar dat hoort bij het herstel. Als ik rustig wat aan de slag ga, gaat dat vanzelf weer over. Zie je? Dat loslaten en overgeven aan de situatie helpt echt.

Nog weer 2 dagen later, Ik had t koud en was snotterig en zo moe, maar nou ja, je moet t ook de tijd geven en de kinderen zijn er en ik moest nog weg die avond. Dus tussendoor even slapen en dan ben ik morgen wel weer in orde. Het is gewoon de nasleep.

De dag erna; Mijn ogen zaten dicht, ontstoken. Hoofdpijn en ik voelde me zo naar. Mijn man vroeg lief: “Moet ik thuis blijven?” “Deuh hoor, (mijn neus zat verstopt) ga maar, ik red me wel”. Halverwege de ochtend belde mijn man met dezelfde vraag: “moet ik thuiskomen?”en weer antwoordde ik; “Nee, als jij nog iets moet doen voor je werk, Ik overleef t wel”.

Diezelfde avond stond ik hartverscheurend te huilen dat ik me zo alleen voelde en niet wist hoe ik me staande moest houden. Dat ik mijn man nodig had, want ik kon het niet alleen. Helemaal op en toen kon ik niet anders dan me overgeven, echt overgeven.

Toen wist ik pas wat overgave nu echt inhield

Overgave gaat over dingen laten gebeuren zoals ze gebeuren en niet omdat je een bepaalde uitkomst wilt. Overgave betekent kwetsbaar zijn en vragen om hulp en kunnen zeggen: “Het lukt niet zo goed”

Overgave is ook zijn in het moment, het verleden het verleden laten en de toekomst de toekomst en vertrouwen hebben in wat er komt, dat dat goed is.

Misschien is dat waar je nu mee worstelt wel juist nodig om jou verder te helpen, sterker te maken. Zoals mijn griep mij leerde dat mijn overgave, helemaal geen overgave was maar een poging om mijn weerstand te verbloemen. En mij nu dwong om echt los te laten, hulp te vragen en te zeggen dat ik het even niet alleen kan. Hierdoor stond ik mezelf toe om echt gewoon alleen maar ziek te zijn en verder niks. 

Overgave een lastig iets maar zo nodig om vanuit je kracht te gaan leven. Omdat overgave of loslaten je juist die ruimte geeft om te ontspannen en zo je eigen mooie weg te vinden. Die mooie weg  vind je niet of moeilijker, als je steeds maar zelf bedenkt wat de uitkomst moet zijn en hier star aan vasthoudt. Door steeds maar de controle te houden ontzeg je jezelf de kans dat het misschien nog wel veel mooier kan worden, veel mooier dan je zelf bedenken kan. 

Hoe ben jij in overgave en wat brengt het je? 

Liefs
Jolanda

Geef een reactie