Hoe stom kun je zijn?

stress, mindfulness, gedachtenIk verslikte me in mijn boterham. Oh nee toch, het tien minuten gesprek over mijn zoon op school. Wanneer is dat? Gisteravond om tien voor tien om precies te zijn. Vergeten helemaal vergeten.

En daar ging mijn hoofd; “wat zullen ze wel niet denken, Waarom heb ik dit vergeten? En toen “hoe kun je zo stom zijn om zoiets te vergeten, Je denkt alleen maar aan je eigen zaken en je vergeet je zoon. En bij iedere gedachte voelde ik me beroerder.  Ik belde mijn man en die zei “oh wat stom, dat is ook zo. Nou ja misschien kunnen we vanavond nog terecht”  en dat was dat.

Hoe kun je dit nu vergeten?

Toen ik op school kwam liep ik direct naar binnen en natuurlijk waren geen van de juffen van mijn zoon aanwezig. Vandaag stond er een vervangster. Zal je net zien. Ik legde haar het verhaal uit en haar gezichtsuitdrukking sprak boekdelen en ja hoor, daar gingen mijn gedachten weer. “zie je wel dat het stom is, dit gebeurt niemand hoor, hoe kun je dit ook vergeten?” De knoop in mijn maag werd alsmaar groter

Maar wat is er nu feitelijk gebeurd? Ja, wij zijn een belangrijke afspraak vergeten omdat we dit niet goed hadden geagendeerd. Handig? Nee, maar is het nu werkelijk zo’n groot issue? Nee ook niet. Maar door de gedachten die de overhand kregen werd het wel een groot iets. 

Als je nu de reactie van mijn man neemt: oh nou misschien kunnen we vanavond nog terecht….  en die van mij er naast zet,  wie zal het meeste last hiervan gehad hebben denk je?

Kracht van je gedachten

En weer werd het me duidelijk wat de kracht van je gedachten is. Een gebeurtenis die op zichzelf niks voorstelt, wordt een probleem door kritische gedachten over jezelf en hoe je zou moeten zijn. Je haalt er dingen bij die er helemaal niks mee te maken hebben, “je denkt alleen maar aan je eigen zaken. Hoe kun je zo stom zijn”.

 Aannames zijn ook altijd prachtig, ze zullen wel denken, zie je wel zij vindt het ook belachelijk, dit gebeurt niemand etc. etc. Gevolg;  je voelt je schuldig, onnozel, een nietsnut en zal ik nog even doorgaan?

Zorg er voor dat je onderscheid maakt tussen de gebeurtenis en je gedachten. Gebeurt er iets vervelends, neem even de tijd om te kijken wat er nu echt is gebeurd en wat de logische volgende stap is. Op deze manier voorkom je allerhande gedachten en gevoelens die helemaal niet ter zake doen en ook niet nodig zijn. Mocht je toch door je gedachten zijn overstroomd;  zodra je dit in de gaten krijgt, adem je even diep in en ga je terug naar de basis: wat is er nu feitelijk gebeurd? Je zult zien dat er hierdoor veel minder stress en dergelijke ontstaat en jij in een goed humeur blijft.

Ook ik word nog steeds wel overvallen door dit soort situaties en dat zal ook in de lengte van dagen blijven, zeker als het gaat om mijn kinderen.  Ik heb wel geleerd om halverwege even stil te staan en te kijken wat is er nu gaande en dat is wel prettig. Nu had ik om negen uur s ochtends de boel wel weer op een rij en kon het van me af zetten.

Hoge hakken en uithijgen

Het is overigens opgelost doordat er een afspraak op de tweede avond uitviel die ik kon opvullen. Als ik je nu vertel dat ik hier bijna te laat was omdat ik een andere afspraak had. Ik was de tijd een beetje vergeten was en letterlijk naar school gerend  (op hoge hakken). Ik kon 10 minuten geen woord uitbrengen omdat ik moest uithijgen. Hoe stom kan ik zijn!  Nee hoor, Ik  zag de humor hier wel van in en mijn zoon had een prachtig rapport en is glansrijk door naar groep 2.

Geef een reactie